Zapobieganie niebezpiecznym przemarznięciom i odmrożeniom cz. 1


Odmrożenia skóry mogą być niebezpieczne i nie powinno się ich lekceważyć.

Jak zabezpieczyć się przed zmarznięciem i odmrożeniem skóry przed wyjściem z domu?

 

Właściwości termoregulacji organizmu są inne u każdego człowieka. Smukłe osoby, zwłaszcza z niską masą ciała, mają tendencje do szybkiego wychłodzenia organizmu. Trzeba śledzić prognozy pogody, przed wyjściem z domu sprawdzić temperaturę powietrza, wilgotność i siłę wiatru. Wiatr i opady są silnymi wychładzającymi organizm czynnikami. Przy spadku temperatury nawet do kilku stopni powyżej zera może dojść do hipotermii, niebezpiecznego wychłodzenia organizmu.

Nigdy nie powinno się wychodzić na zimno po prysznicu czy kąpieli. Po dokładnym wysuszeniu włosów trzeba pozostać w ciepłym pomieszczeniu przez pół godziny. Czytaj dalej

Jak uniknąć urazów zimą?

Zimą trudno o utrzymanie równowagi nawet na prostej drodze. Najczęstszą przyczyną upadków są pośpiech i nieuwaga, a nawet ignorowanie odkrytego lodu na drodze. Niestety upadki kończą się nie tylko potłuczeniem, lecz również poważną kontuzją.
Najczęstsze skutki przewrócenia się to zwichnięcia, stłuczenia, zerwanie więzadeł, złamania stawów łokciowych i kolanowych, u dzieci złamanie obojczyka, u starszych ludzi złamanie kręgosłupa i szyjki kości udowej.

Na co trzeba zwrócić uwagę, aby uniknąć kontuzji zimą?

Czytaj dalej

Dlaczego równowaga kwasowo-zasadowa jest tak ważna dla naszego zdrowia?


Równowaga kwasowo-zasadowa organizmu jest niezbędnym warunkiem zachowania zdrowia

 

Gospodarka kwasowo-zasadowa organizmu regulując przemianę materii utrzymuje odczyn pH krwi na zdrowym, lekko zasadowym poziomie 7,36-7,44 po to, aby reakcje enzymatyczne w organizmie mogły przebiegać prawidłowo. Wspierają ją w tym praca płuc i nerek oraz właściwości krwi i tkanek. Organizm toleruje tylko niewielkie zmiany w pH. Spadek pH krwi może świadczyć o kwasicy, wzrost o zasadowicy. Niebezpieczny dla zdrowia jest nadmiar zarówno zasad (zasadowica) jak i kwasów we krwi (kwasica lub zakwaszenie organizmu) – przy pH poniżej 6,9, jak i powyżej 7,8 następuje śmierć.

Czytaj dalej

Wartości odżywcze i lecznicze właściwości kalarepy

KalarepaKALAREPA

Przepisy kulinarne: sok z kalarepy na apetyt, poprawę pracy pęcherzyka żółciowego i wątroby, gotowana kalarepka, duszona kalarepa, surówka z kalarepy

Zarówno jabłko jak i liście kalarepy jest bogatym źródłem witamin i minerałów. Jabłko kalarepy zawiera bardzo dużo witaminy C, bo już 10 dag świeżej kalarepki zaspokaja podstawowe dzienne zapotrzebowanie dorosłego na tę witaminę.
Jest dobrym źródłem witamin B2, E, K, PP. Pod względem zawartości żelaza kalarepa zajmuje czołowe miejsce wśród warzyw. Ma dużo potasu, magnezu, wapnia, fosforu, miedzi, zawiera siarkę, selen, mangan i kobalt. Liście są wyjątkowo bogate w wapń. Kalarepka zawiera dużą ilość węglowodanów, szybko syci i dodaje energii. Jest niskokaloryczna – 10 dag jabłka kalarepy zawiera około 45 kcal. Jest idealnym składnikiem diety dla tych, którzy chcą pozbyć się nadwagi.

Zdrowotne i lecznicze właściwości kalarepy

Największe korzyści daje spożywanie surowej kalarepy i jej młodych liści, ale gotowane są również zdrowe. Dzięki zawartości wielu biologicznie czynnych substancji ma pozytywny wpływ na zdrowie, stabilizuje fizjologiczne procesy wątroby, pęcherzyka żółciowego, żołądka, śledziony, błon śluzowych narządów trawiennych. Pomaga leczyć wrzody żołądka i dwunastnicy, przewlekły nieżyt żołądka, zapalenie śledziony. Czytaj dalej

Dlaczego należy zachować ostrożność w spożywaniu miodu? Przechowywanie miodu

Rady jak przechowywać miód, aby nie stracił swoich właściwości


Jak przechowywać miód aby się nie popsuł? Kiedy miód traci swoje antybakteryjne właściwości? Dlaczego miód należy jeść w niewielkich ilościach? Jak spożywać miód celach terapeutycznych? Przeciwwskazania do spożywania miodu… 

Miód musi być prawidłowo przechowywany, aby się nie popsuł.
Optymalna temperatura przechowywania miodów wynosi 5°C-10°C. W temperaturze bliskiej 0°C i ujemnej miód twardnieje, w temperaturze powyżej 20°C traci swoje korzystne cechy, ciemnieje, gorzknieje, fermentuje.
Światło niszczy jego lecznicze właściwości, dlatego powinien stać ciemnym pomieszczeniu lub w szafce.
Wilgotność powietrza nie powinna przekraczać 75%, ale np. miód spadziowy psuje się już wtedy, gdy wilgotność powietrza przekracza 60%. Lodówka nie jest odpowiednim miejscem do przechowywania miodu ze względu na panującą w niej niską temperaturę i wysoka wilgotność. Poza tym miód łatwo chłonie zapachy, jeśli stoi w niedomkniętym słoiku.
Powinien stać w szklanym pojemniku (nie plastykowym ani metalowym), najlepiej czystym i suchym słoiku, szczelnie zamkniętym nieuszkodzoną metalową pokrywką. Nie powinno się go przelewać do słoika po kiszonych ogórkach czy przetworach utrwalonych octem (miód przejmie zapach), ani po sfermentowanym miodzie (popsuje się). Nie należy nabierać miodu bezpośrednio ze słoika mokrą ani zabrudzoną śliną czy pokarmem łyżką!

Czasem miód musi trochę postać aby dojrzeć i zgęstnieć. Krystalizowanie się miodu jest procesem naturalnym i świadczy o wysokiej jakości miodu.
Już po roku przechowywania miodu niektóre jego gatunki tracą swoje antybakteryjne właściwości. Średnia trwałość miodu wynosi 2 lata, jednak miód lipowy, nawet prawidłowo przechowywany, psuje się po roku. Zmienia wtedy barwę na ciemną i gorzknieje. Nie należy spożywać sfermentowanego, zepsutego miodu, gdyż jest szkodliwy!

Dlaczego miód należy stosować jak lekarstwo, ostrożnie i w niewielkich ilościach?

  1. Nie powinno się podawać miodu niemowlętom i małym dzieciom, gdyż oprócz wywołania niebezpiecznych dla zdrowia i życia reakcji alergicznych wywołuje u nich zaklejenie i stany zapalne jelit. Poza tym może zawierać przetrwalniki bakterii, których układ trawienny maluchów nie jest w stanie zneutralizować.
  2. Miód powinien być spożywany z dużą ostrożnością przez osoby z predyspozycją do alergii, zwłaszcza wywołanych przez pyłki roślin, białko pszczół, jad owadów i ich części ciała, grzyby pleśniowe i drożdżoidalne. Miód składa się z substancji biologicznie czynnych z domieszką enzymów z gruczołów pszczół, ziaren pyłku, antybiotyków podawanych pszczołom. Alergia na miód pszczeli objawia się w różnych postaciach – od alergicznej wysypki skórnej do niebezpiecznego dla życia wstrząsu anafilaktycznego.
  3. W chorobach przebiegających z wysoką gorączką należy powstrzymać się od spożywania miodu!
  4. Wysoka zawartość prostych węglowodanów nadmiernie obciąża trzustkę i może być jednym z czynników sprzyjających rozwojowi cukrzycy. Osoby muszące ograniczyć ilość węglowodanów w diecie (szczególnie cukrzycy), spożywanie miodu powinny skonsultować z lekarzem endokrynologiem. W początkowych stadiach cukrzycy, w cukrzycy o łagodnym przebiegu w niewielkich dawkach może być spożywany miód akacjowy (największa porcja to łyżeczka miodu).
  5. Należy zachować umiar w spożywaniu miodu. Maksymalna dzienna dawka miodu zależy od masy ciała, ale spożycie nawet 10-15 dag miodu w ciągu dnia może spowodować zawroty głowy i omdlenia u zdrowego dorosłego człowieka. Dorośli nie powinni przyjmować więcej niż 6-8 dag miodu w ciągu dnia (5-6 łyżeczek). Starszym dzieciom można podawać max. łyżeczkę miodu dziennie.
  6. W celach terapeutycznych miód spożywa się na pół godziny przed posiłkiem, przy niskiej kwasowości żołądka na 10 minut przed posiłkiem, a przy wysokiej kwasowości zawsze rozcieńczony wodą nawet na 90 minut przed posiłkiem.
  7. Trzeba pamiętać o tym, że miód rozpuszczony w ciepłej wodzie obniża poziom pH kwasów żołądkowych, a w chłodnej wodzie podwyższa.
  8. Nie poleca się dodawania miodu do gorącej herbaty, ani używania miodu do pieczenia ciast. Już temperatura powyżej 35°C niszczy wiele cennych substancji zawartych w miodzie. W temperaturze 40°C całkowicie zanikają jego lecznicze właściwości. W temperaturze około 80°C wytracają się z miodu szkodliwe substancje. Według niektórych danych są to rakotwórcze substancje.
  9. Przy skłonności do nadwagi nie powinno się spożywać miodu razem z posiłkiem, ponieważ miód podnosi kaloryczność potrawy, utrudnia trawienie i wchłanianie zawartych w niej składników odżywczych. Kaloryczność miodu jest wysoka i waha się od 304 kcal (jasne miody) do 415 kcal (ciemne odmiany) w 100 g miodu. Ze względu na wysoką wartość kaloryczną miód nie jest zalecany osobom ze skłonnością do nadwagi.
  10. Ponieważ miód ma lepką konsystencję i zawiera dużo cukrów, to regularne spożywanie miodu może osłabić szkliwo i spowodować próchnicę. Dlatego należy wypłukać zęby wodą lub niesłodzoną herbatą, aby nie pozostały na nich resztki miodu. 

Artykuły powiązane:
Miód akacjowy. Właściwości i lecznicze zastosowanie.
Miód akacjowy w kuchni.

Miód z mniszka lekarskiego – wartości odżywcze i lecznicze przepisy.

 

Wartości odżywcze i właściwości lecznicze moreli


Wartości odżywcze moreli i przeciwwskazania

Morele to doskonały produkt dietetyczny, spożywanie 3/4 szklanki ich miąższu wystarczy, aby pokryć dzienne zapotrzebowanie na najważniejsze witaminy. Zawierają wyjątkowo dużo witaminy C, E, P, B1 i PP, ale przede wszystkim wyjątkowo dużo karotenu (prowitaminy A). Sok jest wykorzystywany w leczeniu lub zapobieganiu niedoborom witaminy A. Już 15 dag soku zaspokoi dzienne zapotrzebowanie na karoten.
Zawierają też sporo magnezu, fosforu, wapnia, soli żelaza, boru, manganu i związków jodu. Poleca się picie soku kobietom w ciąży oraz dzieciom jako środek stymulujący wzrost, odżywczy i wzmacniający ze względu na bardzo dobrą przyswajalność zawartego w nim wapna i żelaza. Świeże owoce moreli zawierają dużo soli potasowych, a suszone morele nawet 5-6 razy więcej.

Czytaj dalej

Łagodzenie obrzęków stóp i łydek domowymi sposobami. Kąpiele i okłady

Obrzęk stóp i łydek


Ziola_do_kapieli_nogDomowe sposoby na opuchnięte łydki, stopy i kostki stóp: kąpiel stóp, kąpiel nóg, okłady na opuchnięte łydki, opuchnięte stopy…
W ciepłe dni często puchną stopy, kostki, łydki. Po wysiłku dodatkowo pojawia się ból nóg. Wieczorne kąpiele nóg i okłady połączone z odpoczynkiem przyniosą ukojenie. Po kąpieli, kiedy skóra wyschnie, wykonać kilka ćwiczeń (czytaj Opuchnięte nogi. Gimnastyka i masaż).
Kąpiel stóp z dodatkiem igieł jodły lub sosny, poprawia krążenie krwi
Łyżkę igieł zalać litrem gorącej wody. Po ostudzeniu przecedzić. Liście pokrzywy, kwiaty rumianku dodane do kąpieli złagodzą stany zapalne skóry.
Odprężająca kąpiel stóp
Do miski wlać tyle letniej lub lekko ciepłej wody, aby sięgała powyżej kostek i wsypać łyżkę soli. Może być sól kuchenna, lecz morska jest bogatsza w mikroelementy. Zanurzyć stopy na 15 minut. Można kilka razy podkurczać i rozprostowywać palce. Osuszyć je i wmasować chłodzący żel (np. z wyciągiem z kasztanowca lub arniki). Położyć się na plecach, a nogi oprzeć o ścianę lub położyć na poduszce. Czytaj dalej